شهرزاد قصه گو

قصه آدما

پرواز فرصتی است برای گذر از سرزمینهای ناشناخته

.فرصتی برای تجربۀ آسمان و لمس آن

.پرواز، بزرگی می دهد و انتظار فروتنی دارد

.عظمت است و اما به تواضع نیازمند

.پرواز، شوق سفر می خواهد و شور او

پرواز، هنوز بالا نیست بلکه میان بالا و پایین است

و معلوم خواهد کرد که آیا تسلیم جاذبۀ زمین خواهی شد یا جاذبۀ آسمان؟

در زمین بودن و جذب آن شدن، مرگی است آرام

، اما از آسمان فرو افتادن و جذبۀ زمین را پذیرا گشتن خرد و تکه تکه شدن است

.و این مرگی است دردناک و وحشت انگیز

.پرواز، پیمودن آسمان است و به آن سوی باران رفتن

.وراء را بوسیدن و به فرا رفتن

.شکافتن هوای زندگی و کاویدن فضای به چشم نیامدنی

.پرواز، خود را به باد وزان سپردن است و وزیدن

.عبور است و از دور به نظر رسیدن

.پرواز،از بالا دیدن است و از پایین دیده شدن

.گذشتن و گرفتار نشدن است

.دوست داشتن است و دل نبستن

.پرواز، سبکبال بودن است و نداشتن

.پرواز، ارتباطی عمیق است با آنچه در عمق آسمان است

...پرواز، کلید رهایی است

،و پرواز، سکوت است و گاه فریاد کشیدن

.سکوت است و گاه فریاد کشیدن

قسمتی از کتاب رؤیای راستین

+ نوشته شده در جمعه هفدهم آذر 1385ساعت 17:32 توسط مهرنوش |