نه تصویری در افکارم پر می کند

                      و نه صدایی که در خاطراتم قدم می زند

و نه نوشته هایت که گوشم

زمزمه شان را عادت دارد...

حتی بغض ترکیده ام هم نمی تواند اندازه اش بگیرد

                       ولی شب هم پای خوبی است...

                                                    برای من...

که تنها / به تنهای دست نیافتنی ام

                                                   که رفته

                                                           می اندیشد...