در هندوستان شکارگران برای شکار میمون سوراخ کوچکی در نارگیل ایجاد می کنند ، یک موز در آن می گذارند و زیر خاک پنهانش می کنند. میمون دستش را به داخل

نارگیل می برد و به موز چنگ می اندازد، اما دیگر نمی تواند دستش را بیرون بکشد، چون مشتش از دهانه سوراخ خارج  نمی شود. فقط به خاطر اینکه حاضر نیست میوه را رها کند. در این جا، میمون در گیر یک جنگ ناممکن معطل می ماند و سر انجام شکار می شود.

همین ماجرا، دقیقا در زندگی ما هم رخ می دهد. ضرورت دستیابی به چیزهای مختلف در زندگی، ما زندانی آن چیزها می کند. در حقیقت متوجه نیستیم که از دست دادن بخشی از چیزی، بهتر است تا از دست دادن کل آن چیز.

يك سخنران معروف در مجلسي كه دويست نفر در آن حضور داشتند، يك اسكناس بيست دلاري را از جيبش بيرون آورد و پرسيد: چه كسي مايل است اين اسكناس را داشته باشد؟

دست همه حاضرين بالا رفت.

سخنران گفت: بسيار خوب، من اين اسكناس را به يكي از شما خواهم داد ولي قبل از آن مي خواهم كاري بكنم.

و سپس در برابر نگاه هاي متعجب، اسكناس را مچاله كرد و باز پرسيد: چه كسي هنوز مايل است اين اسكناس را داشته باشد؟

و باز دستهاي حاضرين بالا رفت.

اين بار مرد، اسكناس مچاله شده را به زمين انداخت و چند بار آن را لگد مال كرد و با كفش خود آن را روي زمين كشيد بعد اسكناس را برداشت و پرسيد: خوب حالا چه كسي حاضر است صاحب اين اسكناس شود؟ و باز دست همه بالا رفت

سخنران گفت: دوستان، با اين بلاهائي كه من سر اسكناس آوردم، از ارزش اسكناس چيزي كم نشد و همه شما خواهان آن هستيد.

و ادامه داد: در زندگي واقعي هم همينطور است، ما در بسياري موارد با تصميماتي كه مي گيريم يا مشكلاتي كه روبرو مي شويم و احساس مي كنيم كه ديگر پشيزي ارزش نداريم و كسي به ما توجهي ندارد و خود را شكست خورده مي دانيم، ولي اينگونه نيست و صرف نظر از اينكه چه بلائي سرمان آمده است، هرگز ارزش خود را به عنوان يك انسان كامل از دست نمي دهيم و هنوز هم براي افرادي كه دوستمان دارند وخداي بزرگ، آدم پر ارزشي هستيم.

بگذار اين قاعده اساس زندگي باشد ، يكي از اساسي ترين قواعد : " هر چه نسبت به خودت باشي ، نسبت به ديگران هم همان خواهي بود اگر خودت را دوست بداري ديگران را هم دوست خواهي داشت "