روزی بهاری شادی و غم در کنار دریاچه ای به هم رسیدند . به هم سلام کردند و کنار آب های آزاد نشستند و گفت و گو کردند . شادی از زیبایی زمین و شگفتی هر روزه ی زندگی در جنگل و کوه ها و ترانه ی برخاسته در سیده دم و شامگاه سخن گفت . غم نیز سخن گفت و با هر آنچه شادی گفته بود,موافقت کرد , زیرا غم جادوی زمان و زیبایی اش را می دانست . غم وقتی از بهار در میان دشت ها و کوه ها سخن می گفت بسیار خوش بیان بود.شادی و غم زمان زیادی سخن گفتند و در هر چه می دانستند با هم تفاهم داشتند. دو شکارچی از آن سوی دریاچه می گذشتند به این سوی دریاچه که می نگریستند یکی ار آن ها به دیگری گفت : نمی دانم آن دو نفر کیستند ؟ و دیگری پاسخ داد : گفتی دو نفر ؟ اما من تنها یک نفر می بینم. شکارچی اول گفت : اما دو نفرند. و دومی گفت : فقط یک نفر است که تصویرش در آب افتاده. اولی گفت : نه دو نفرند و تصویر هر دو نیز در آب افتاده. و دومی باز گفت: من تنهایک نفر می بینم. و دیگری باز گفت: اما من به وضوح دو نفر می بینم. و تا همین امروز هم یکی از شکارچی ها می گوید : دوستم دو تا می بیند. وشکارچی دیگر می گوید : دوستم کمی کور است!